Napansin niyo ba tuwing graduation o kaya kapag mahihiwalay na ang iba sa atin, maririnig natin na laging sinasabi na “Uy! Walang kalimutan ah…” o kaya naman ay “ Wag mo akong/kaming kalimutan ah…” ?

Paano kung hindi mo nga sila nakalimutan pero natatakot kang lumapit sa kanila dahil baka ikaw naman ang nakalimutan nila dahil matagal na kayong walang communication?

Ganun yung nararamdaman ko dun sa iba kong naging kaklase noon. Hindi naman kasi ako yung tipong tao na lumalapit sa iba basta kilala ko sila. Nahihiya nga ako lumapit sa kanila e kasi baka hindi na nila ako kilala.

Kahapon nakita ko yung dalawa sa mga dati kong kaibigan. Hindi ko sila pinapansin dahil hindi naman din nila ako pinapansin. Sabi sa’kin ng kapatid ko parang wala daw kaming pinagsamahan. Pero nahihiya nga akong lumapit kahit gusto ko.

Hay buhay! Bakit ba kasi ako naging mahiyain e…

Naalala ko noon habang naguusap kami ni Sofia.

Sofia: “Ganito pa rin ba tayo mag-usap kapag wala na tayo sa high school?”

Me: “Ewan ko. Usually kasi baka  ang sabihin na lang natin ‘Hi! Kamusta ka na?’ ‘Okay lang. Ikaw?’ ‘Okay lang din’ tapos wala na. Pero sana naman hindi ganun yung mangyari sa atin.”

Pero alam ko naman na hindi talaga mangyayari yun e. Meron na kasi tayong tinatawag na “internet” na may “social network sites” kung saan pwede kang maka-connect sa mga kaibigan mo anytime, anywhere. Kung hindi naman intenet, meron namang cellphone. Sosyal! Hi-tech na talaga tayo ngayon.

Sana lang mag-update or mag-text para connected talaga. Haha.

Anyway that’s all for now,

Bye!

            Isipin niyo ang sitwasyong ito na parang kayo ay isa sa mga tauhan:

*Si Pedro ay nakaupo, hindi kumikilos, nakatingin sa hangin, at hindi kumukurap na para bang may iniisip na malalim*

*Pumasok si Juan at sinubukang gulatin si Pedro*

Juan: HOY!

*Ngunit hindi nagulat si Pedro. Nakatulala pa rin siya*

Juan: HOY! *Inalog-alog niya si Pedro*

Pedro: Ano?!? *Nagalit siya*

Juan: Nakatulala ka a. Mukhang may iniisip kang malalim. Ano yun? Importante ba yan?

Pedro: OO! Sobrang importante dahil buhay ko ang nakasalalay dito. Kaya tulungan mo ako, Juan. Kailangan ko ng tulong mo.

Juan: Bakit, Pedro? Ano ba ang iniisip mo? Nagnakaw ka ba? Hinahabol ka ba ng mga sindikato? Ano, Pedro? Sabihin mo at pagiisipan natin yan.

*Umiiyak na si Pedro na parang gripong hindi masara. Humahagulgol na siya. Namumula at namamaga na ang mga mata niya.*

Pedro: Juan, hindi ko alam ang gagawin ko.

Juan: Bakit, Pedro? Ano ba ang problema mo?

Pedro: Yun na nga ang problema ko e.

Juan: Huh?

Pedro: Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko!

*Nagsimula na ring umiyak si Juan*

Pedro: Bakit ka umiiyak?

Juan: Kasi hindi ko rin alam ang gagawin ko e.

Ang tanong: Ano ang problema ni Pedro at Juan?

I-text ang sagot.
Type: BLEH <sagot/name/address> at i-send sa 0666


=====


 

            Haha. Corny ko ano? Haha. Wala lang. Pero sabihin niyo sa akin, naintindihan niyo ba yung kwento? Nalaman niyo ba kung ano yung problema nila?

            Ang sagot ay...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................hindi nila alam ang gagawin nila. In short, wala silang magawa. In long, BORED sila.

            O nahulaan niyo ba ang sagot?

Very Good!

I will give you 3 stars. YEHAY!!!!
 

            WAHAHAHAHAHAHAHA!!!!!!!!!!!!!.

            Oo. Bored ako. Tulad niya, niya, niya, niya, at niya. At dahil bored ako kaya ko ginawa yun ↑.

            Haha. Yun lang. Pang paalis lang ng virus. No. Wala akong swine flu. BOREDOM VIRUS ang umatake sa’kin. Uso yun tuwing summer kaya mag-ingat kayo.

            Hala! Meron ka na rin ‘ata e. Ayan o. Halatang-halata. Magpagamot ka na!

            Alis na nga ako. Baka makahawa pa ako, o kaya mabuking pa ako na galing akong Mental Hospital. May dinalaw lang kasi ako dun e.

            Babush! *Mabilis na lumabas ng pinto*

*WEWOO! WEWOO! WEWOO! *

“ANNOUNCEMENT! MAY NAKATAKAS PO NA BALIW SA MENTAL HOSPITAL. MAG-INGAT PO AT BAKA MAHAWA PO KAYO SA DALA NIYANG CRAZY VIRUS. KAPAG NAKITA NIYO SIYA, TUMAWAG LANG SA D2-MENTAL (32-636825). MARAMING SALAMAT PO!”

*WEWOO! WEWOO! WEWOO! *

While writing this post in MS Word (that’s what I do first before posting in lj), I’m watching the movie Brother Bear 2. It’s so sad to feel so left out and being with a group of people who seems not to see you, nor hear you.

Haha. Ang drama ko ano? May pa-english-english pa ako. Hindi naman bagay sa’kin. Haha. ‘Wag niyo na lang pansinin yun.

Anyway, I’m just here to tell you guys that I’m making another account here on lj. Pero hindi ko sasabihin kung ano yung name ko. Hehe. Peace \/ ^.^ \/

Mag-po-post pa rin naman ako dito e. Haha. So you guys can still have an update on what’s happening to me. Haha

Knock! Knock!

*opens the door*

Hello there! Haha ^_' Kung napapansin niyo tagal na akong hindi nagpo-post ng entry. Matagal go na gusto mag-post kaya lang lagi na lang hindi natutuloy.  Dalawang topic sana 'yung gusto ko isulat. Ang unang topic ay tungkol sa english songs na may tagalog versions. Next time na lang 'yung pangalawa.

Nitong mga nakaraang araw, napansin ko na dumadami na 'yung popular english songs na may tagalog version. Dati pa naman may ganun eh. Hindi lang masyado kalat at konting senti songs lang 'yung may translation for some tagalog shows or purposes. Tapos 'yung iba naman katuwaan lang. Kaya lang ngayon, ito na ang isa sa mga tugtog na lagi ko naririnig. Parang halos lahat 'ata ng pop song gagawan ng tagalog version eh.

Nanood ako ng isang episode ng isang palabas sa t.v. na tungkol sa english songs na may tagalog (or other filipino dialect) versions. Nakalimutan ko na kung kailan ko napanood 'yun. Anyway, ayon sa palabas na 'yun, hindi lang daw tayong mga pilipino ang nagtra-translate ng mga kantang banyaga. Sa katunayan, meron daw tayong kanta na may version ng ibang bansa. May pinangalanan sila, nakalimutan ko nga lang ( nakuha niyo naman 'yung point ko 'di ba?)

Anyway, ayos lang naman talaga sa akin 'yung magkaroon tayo ng tagalog versions ng ibang english songs once in a while. Huwag lang sana natin ito makasanayan. Hindi natin dapat makalimutan na ang mga pilipino, o pinoy, ay may sariling tugtog/ musika. At dapat natin tandaan ang tunay na ibig sabihin ng O.P.M.

 

<--------->

 

Mood Breaker!!! Haha..^,^ from serious to...........wala lang.

You: Huh?! @,@

Haha....Ayaw ko kasi tapusin 'yung entry ko in a serious mood. I-clear ko lang ah : HINDI AKO GALIT!!! Haha. Sorry for the capital letters. Hindi ako galit ( kung 'yun 'yung iniisip niyo ). Sinasabi ko lang 'yung point of view ko about the topic. Okay?

Okay. Alis na ako ^_^ Napadaan lang ako para malaman niyo na humihinga pa naman ako. Haha. Joke lang po ^o^.

*opens the door*

Bye^_^

*closes the door*
 

<-------->

 

P.S.: Meron pa akong ipo-post na entries. Mga results 'yon ng ibang quiz na tinake ko from blogthings.com^_^

TATLONG ARAW NA LANG pasukan na namin. Hindi ko alam kung matutuwa ako o malulungkot. Masaya ako kasi makikita ko na naman 'yung mga kaibigan ko. Magkakaroon na naman kami ng bonding time^_^. 
Sa kabilang banda, malungkot ako kasi konti na lang 'yung freetime, gigising ng maaga, magpupuyat, etc. Dagdag mo pa 'yung tambak-tambak na homeworks, projects, quizzes, drill sheets, seatworks, at ang pinaka-ayaw ng karamihan sa aming mga estudyante, ang exams. Ipatong mo pa 'yung activities kung saan mae-excuse ka sa klase, mami-miss 'yung lesson, o drill sheet, o seatwork, o quiz na dapat n'yong gagawin nung mga oras na 'yun. Na magiging excuse din ng mga teachers para kumuha ng oras mula sa mga freetime mo para mag-make-up. Nagkakamali ka kung ang iniisip mo ay 'yung make-up na nilalagay sa mukha.

Malulungkot din ako kasi ngayong school year shuffled na naman kami dahil nang-indian ng mga teachers ang karamihan ng mga 3rd yr. students nung araw pagkatapos ng Formal Dinner namin. At hindi pa nakuntento, nagpahuli pa 'yung mga nag-cheat nung 4th qtr. long test (*ata*) sa mga teacher na may radar. Damay kahit na 'yung mga inusente. Bad trip!
Second time na namin ma-shuffle. Una nung 2nd yr., sa hindi ko alam na dahilan. Nagustuhan ko 'yung pag-shuffle namin n'on kasi ang daming matalino at pala-kaibigan sa klaseng na-landingan ko. Mas naging open ako. Medyo mahiyain parin pero hindi tulad nung dati na parang pinutulan ng dila at hindi marunong magsalita. Sana nga magiging masaya din 'yung klaseng papasukan ko.
Pero, AYOS!! Kaklase ko parin 'yung ibang malalapit kong kaibigan. Haaay. Nakahinga ako dun a. Ayos na 'yun. Hindi na ako magiging parang isang taga-probinsiya na naligaw sa Maynila. May mga makaka-usap na ako dun.

Kaya lang, sa bandang huli, malulungkot na talaga ako. Bakit 'ka n'yo? Kasi 4th yr. na ako sa darating na pasukan. Maggra-graduate na ako sa high school. Magka-college na ako at mahihiwalay na ako sa mga malalapit kong kaibigan sa high school :(( Sabi ko nga dun sa isang post ko noon, sana hindi na lang matapos 'tong kabanatang 'to. Pero kailangan ituloy para matapos ang libro. 

Hay, buhay. Parang ice cream na kailangan kainin bago matunaw, bago masayang. (*Hehe. 'Ala lang. I like ice cream e*). 

Sige, see you all on June 10, 2008 (*Kung schoolmate kita*). Bye^_^

---------------- Iniisip ko pa pala isulat 'yung tungkol sa Glee kaso wag na lang...;p

 *DING DONG*

*someone opens the door*

me: "Hi! Ako 'yung babaeng nagsusulat ng journal sa Tagalog. Pwede ka ba makausap?"

Hello! Long time no post ako ah. Hehe=D. Well, hindi naman talaga long time.Uhm... Ang totoo niyan, medyo nawalan na ako ng gana mag-post. May times na gusto ko mag-post para malabas 'yung gusto ko ilabas. Kaya nga lang sa tuwing magta-type na ako, hindi ko na alam 'yung ilalagay ko.

Naisip ko rin na wala namang nagbabasa nito. Kasi alam ko na once na nabasa niyo 'yung mga naandito, masasabi niyo lang na boring ang mga ito. Sino ba naman ang magbabasa ng isang walang class na journal?!

Isa pa, wala namang interesado na makinig sa mga sasabihin ko e. Who cares what I think about life? WALA. Well, maybe merong iba. Magiging masaya ako kung meron nga.

So this means na hindi na matutuloy 'yung sinabi ko noon. Pasensya na kung nabulabog ko kayo.

Magpopost pa rin naman ako minsan. Wish niyo na lang makaisip ako ng ilalagay para makapag-post ako.

Sorry kung ganito ako. Nasanay na kasi ako magtago ng mga bagay-bagay e. Madami akong secrets na tinatago. At kahit ang mga taong malapit sa akin, hindi nila alam. Medyo "mysterious" parin ako sa kanila. Kaya nga "Secret Feelings" ang title nitong journal ko e. 'Cause I like to hide secrets, lalo na 'yung sa akin.

Again, sorry kung nagulo ko kayo. Kahit na minsan na lang ako magpopost, maga-update pa rin ako ng lj. Sorry uli for disturbing you and for being weird. 

Good night...

SHOCKS! Bakit ganon?! Nailagay ko na dito 'yung dapat sana'y bago kong entry. Ang haba-haba ng sinulat ko. Kaya nga lang, aksedente kong napindot 'yung "Back" button sa taas. Hindi ko pa naman na save 'yun. WAH! Nawala lahat ng pinaghirapan ko. 

Magshe-share pa naman sana ako sa inyo ng secret. Kaya nga lang looks like it's not yet time to share it. Maybe it's God's way of saying na next time ko na lang sabihin 'yun. Oh well, God really do things in unexpected ways. Siguro God is telling me not to share it first for a certain reason. Ano kaya 'yung reason na 'yun?

Anyway, sorry kung naistorbo ko kayo. Good night na lang. Sa haba kasi ng sinulat ko na mawawala din pala, late na ko natapos.

Sige, Good night. 

~blessie~

Hello! Naandito na naman ako hindi para i-lagay ang recent events/ issues sa buhay ko. Naisip ko lang na maglagay ng quotes, quiz results, poems, jokes, etc. dito. Minsan kasi gusto ko i-share 'yung mga bagay tulad ng mga 'yan sa ibang tao. Kaya nga lang, parang walang may gusto e. Kaya dito ko na lang ilalagay.

Naranasan mo na ba 'yung alam mo na 'yung ilalagay mo sa blog mo, kaya nga lang pagkatype mo, hindi mo na alam kung ano 'yung i-lalagay mo o biglang nawalan ka ng gana? Ako, maraming beses na. Kaya nga kahit first-time ko magkablog, minsan naisip ko parang walang kwenta rin 'yung paggawa ko nito e. Wala kasi akong ma-share.

Isa din 'yun sa mga dahilan kaya maglalagay ako ng quotes, etc. sa blog ko.

Hindi ko ginagaya 'yung kaibigan ko na gumagawa ng diff. blogs for diff. reasons. 

someone: " Sino 'yung kaibigan mong 'yun"
me: "Alam ko na alam mo kung sino - kung alam mo nga."
someone: "Bakit hindi mo na lang sabihin 'yung pangalan niya?"
me: "Para secret."
someone: "Siguro pinaparinggan mo siya 'no"
me: "Hindi a. Bakit ko naman siya paparinggan? Kung gusto niya ng ganun, hindi ko siya pipigilan. Wala namang masama doon e. Ayaw ko lang sabihin kung sino para secret"
someone: "Bakit kailangan pa maging secret 'yun?"
me: *galit na mataray w/ taas ng kilay* "Ano ba ang pakialam mo, ha?! Kung mapapansin mo 'tong journal na 'to madaming salitang "secret". Isa pa, 'akin naman 'tong journal na 'to e. Kaya wag ka nang makialam."
someone: "Fine." *exits in a mataray way*
another me to me: "Relax ka lang. Chill ka lang. Mainit na nga e mainit pa din 'yang ulo mo."
me: "Ok. Sorry"

Actually, I got the idea from that person ( lagi naman akong ganun e. 'Yung idea lang). Naghahanap lang kasi ako ng paggagamitan nitong blog kapag gusto ko 'tong galawin pero hindi ko mailagay ang nangyayari sa'kin. Isa pa, wala namang masama doon a. Siguro naman blogs are also meant to share the things that you like. 

Ilalagay ko na rin 'yung ibang bagay na ginawa ko. Kahit na pangit, wrong grammar, wrong spelling, at walang kwenta ang mga 'yun. Minsan kasi gusto ko rin i-share 'yung mga 'yun, kahit walang may gusto.

Anyway, sana matuloy 'tong binabalak kong 'to. At sana magustohan niyo rin 'yung mga ilalagay ko dito bukod sa life issues and experiences.

Shocks! Late na pala. Good night :D ~blessie~

Greetings to everyone who dares to look at this piece of junk. Anyway, Thursday ngayon at kahapon ay Wednesday, April 2, ang "Final Judgement Day" for S.Y. 2007-2008, or simply 4th quarter PTC. Hindi ako kasama nung kinuha yung card ko kaya buong araw akong kinakabahan (hindi naman masyado) kung anong grade. Pasado naman ako kaya nagrelax na ako.

Siguro nagtataka kayo kung bakit sorry yung subject ko. Siguro iniisip niyo na baka hihingi ako ng patawad sa isang tao dahil may nagawa akong kasalanan. Kung yun nga ang iniisip niyo, kayo ay tama at mali.
Kayo ay tama dahil gusto ko humingi ng tawad sa lahat ng taong nasaktan ko. At kayo ay mali dahil gusto ko ilagay kung ano ang palagay ko sa salitang sorry.

Sa mga taong kilala ko, ako yung taong paulit-ulit na nagsosorry. Minsan tuloy naiisip ko na nagagalit sila lalo sa akin. Ang totoo niyan, nahihirapan ako mag sabi ng sorry kapag guilty talaga ako.
Ayaw niyo maniwala? Kung ayaw niyo, 'di wag,  pero yun ang totoo. Mahirap magsabi ng sorry kapag guilty ka.

Madalas akong nagiguilty kaya ang ginagawa ko, sinasanay ko ang sarili ko na magsabi ng sorry para hindi ako mahirapan. Nangyari na sa'kin yun, yung hindi nagsorry. Hindi ako nagsorry sa isang tao kaya hindi kami nakapag-usap ng 1 or 2 days (Hulaan niyo kung sino:p) Natuto na ako dun at ayaw ko na mangyari yun ulit. Naisip ko na kung hindi ko kaya yun sabihin ng personal, i-sulat ko na lang o i-txt o gawin ang kung anoman basta makapagsorry.

Maikli lang ang buhay ko kaya heto ako at humihingi ng kapatawaran sa mga nasaktan ko at sa mga masasaktan ko sa hinaharap, sinasadiya ko man o hindi.

                                                                          ~ "I am Sorry..."~